Me plafin dimëror të bjeshkëve
mbështjell
Në gropat e syve
kristale akulli
Kohën mashtroj
dhe stinët
-Në shtegun
e bardhësinë pa rrugë
-Strehë
për ndoj drenushë t’plagosur
që stuhia e solli aty pari.
***
Rrjedh koha
Mes gishtërinjve, në grushtet shtrënguar
asgjë nuk mbetet.
Shpateve të saj
Gërvishim ndonjë shenjë, tremijë vjet më pas
Dikujt, t’i mbetemi ne sy.
Hashepsuti
Përtej një endrre ku e sotmja do jetë e vjetër
Po aq sa heroglifet sot dhe ata që i shkruan
Do ketë ndonje Senmat tjetër që tunele gërryen në kohë
Do ketë histori, do ketë dhe nje Ashepsut tjetër.
